پس از اين دره ي ژرف

جاي ِ خميازه ي جادو شده ي غار سياه

پشت آن قله ي پوشيده ز برف

نيست چيزي خبري

ور تو را گفتم چيز دگري هست , نبود

جز فريب دگري

 

من از غفلت معصوم تو , اي شعله ي پاك

بيشتر سوزم و دندان به جگر مي فشرم

منشين با من , با من منشين

تو چه داني كه چه افسونگر و بي پا و سرم ؟

 

تو چه داني كه پس هر نگه ساده ي من

چه جنوني , چه نيازي , چه غمي ست ؟

يا نگاه تو كه پر عصمت و ناز

بر من افتد,  چه عذاب و ستمي ست .

 

دردم اين نيست ولي

دردم اين است كه من بي تو دگر

از جهان دورم و بي خويشتنم

پوپكم ! آهوَكم !

تا جنون فاصله اي نيست از اينجا كه منم .

 

مگرم سوي تو راهي باشد

- چون فرغ نگهت –

ورنه ديگر به چه كار آيم من

بي تو ؟ - چون مُرده ي چشم سيهت . –

 

منشين اما با من , منشين

تكيه بر من مكن اي پرده ي طناز حرير

كه شراري شده ام

پوپكم ! آهوَكم !

گرگ هاري شده ام .

 

                                                            تهران . مهر ۱۳۳۴